?

Log in

Предыдущая запись | Следующая запись

Στην λιβυκή έρημο ο πολιτισμός αμύνεται ενάντια στους βαρβάρους





 

Είναι έτοιμοι όλοι τους να κατασπαράξουν αυτόν τον βλάκα! – είπε εμπιστευτικά στον ανταποκριτή μας στη Νέα Υόρκη ένας υπάλληλος της Οργάνωσης Ενωμένων Εθνών. Και δεν επρόκειτο για τον Μουαμμάρ Καντάφι.

Δηλαδή, τον Καντάφι θα τον κατασπάραζαν βέβαια, αλλά είναι τεχνικώς αδύνατον, επειδή ο Καντάφι παραβιάζει όλους τους κανόνες του παιχνιδιού που χαρακτηρίζουν το σύγχρονο κόσμο. Ο συνταγματάρχης δεν πουλάει ούτε τον εαυτό του ούτε τη χώρα του – δεν γίνεται να τον αγοράσεις μα ούτε και να τον κατατρομάξεις! Σύμφωνα με το πρωτόκολλο διεθνών σχέσεων αυτού του μονοπολικού πλέον κόσμου, ο Καντάφι θα έπρεπε εδώ και καιρό να είχε έρθει από μόνος του στη Χάγη, και μάλιστα με σχοινί και σαπούνι αγορασμένα από τη τσέπη του. Ή αλλιώς, θα έπρεπε να τον είχαν προδώσει οι οπαδοί του για τα 30 ευτυχισμένα αργύρια. Και όμως, τέτοια γεγονότα, ολωσδιόλου απλά και κατανοητά, για κάποιο λόγο δεν συμβαίνουν. Και όλοι αναγκάζονται να χάνουν το χρόνο τους και να ασχολούνται με τον Καντάφι αποσπώμενοι από τη γλυκύτατη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης. 

Σύμφωνα με τα λόγια του υπαλλήλου, παρά τις χαρούμενες δηλώσεις των ηγετών της αντι-λιβυκής αρμάδας, τα δυτικά υπουργεία εξωτερικών  θεωρούν ότι η κατάσταση έφτασε σε αδιέξοδο. Ο κύριος πταίστης που θα φορτωθεί τα πάντα δεν θα είναι βέβαια ο Μπάρακ Ομπάμα, διότι η "σιλουέτα" του Προέδρου των ΗΠΑ παραμένει ακόμα αρκετά σημαντική, παρά την οικονομία των ΗΠΑ που βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης και παρά τις πολυπληθείς διαδηλώσεις εναντίον της συρρίκνωσης των κοινωνικών προγραμμάτων. Σε ορισμένες πολιτείες συνέβηκαν μέχρι και ντόπιες "πορτοκαλί επαναστάσεις", όπου αγανακτισμένα πλήθη έκαναν επιθέσεις σε κτίρια κρατικών υπηρεσιών. Αλλά παρ' όλα αυτά, οι ΗΠΑ διαθέτουν ακόμα αρκετά εργαλεία σύνεσης των δορυφόρων τους. Ώστε κανείς δεν τολμά να γαβγίζει στον λέοντα που ξεψυχά. 

Εντούτοις, το ηλίθιο της υπόθεσης ήδη δίνει σε πολλούς συμμετέχοντες αυτού του θεάτρου την όρεξη να ουρλιάζουν μάλλον παρά να γαβγίζουν. Κανείς δεν ξέρει τι πρέπει να κάνουν με τον Καντάφι. Στη νίκη των πυραύλων δεν πιστεύει κανείς – οι πανάκριβοι πύραυλοι σχεδόν έχουν τελειώσει, και αυτός ο κουτός βεδουίνος ακόμα αρνείται να συρθεί γονατισμένος για να πάρει τη σειρά του στη Χάγη, όπου όλα είναι ήδη έτοιμα! Οι σύμμαχοι φοβούνται τη χερσαία επέμβαση σαν το διάβολο, καθώς οι Αμερικανοί δεν μπορούν να σηκώσουν έναν τρίτο πόλεμο λόγω εξάντλησης ανθρώπινου δυναμικού, ενώ οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να συνεννοηθούν καν για το ποιος θα αναλάβει την επιχείρηση. Όχι πως δεν θέλουν τη δόξα, μάλλον δεν θέλει κανείς να γίνει ο χαζός της υπόθεσης. Και πώς να πολεμήσει κανείς χωρίς διοικητή; Υπάρχουν βέβαια μάχιμες ομάδες, οι οποίες πολεμούν με το στρατό της Λιβύης ενώ οι μαστουρωμένοι Αιγύπτιοι εργάτες προσποιούνται "αντάρτες" μπροστά στις κάμερες. Αυτές οι μικρές ομάδες ειδικών δυνάμεων δεν μπορούν όμως με κανέναν τρόπο να νικήσουν τον τακτικό λιβυκό στρατό γιατί φτιάχτηκαν για να εκπαιδεύσουν και να κατευθύνουν τον εξεγερμένο κόσμο. Αλλά ο εξεγερμένος κόσμος δεν υπάρχει. 

Στις κουβέντες των υψηλώς ιστάμενων προσώπων εμφανίζονται πια υπαινικτικά αστεία: δε θα ήταν δηλαδή καλά να κοπανήσουμε μια και καλή τη Λιβύη με πυρηνικά όπλα; Τέτοιου είδους αστεία όμως σε κανένα δεν φτιάχνουν κέφι, επειδή αν γίνει κάτι τέτοιο, οι παραγγελιοδότες θα ρωτήσουν: ωραία, και τα κέρδη μας; Υπό συνθήκες ραδιενεργού μόλυνσης η εξαγωγή πετρελαίου θα γίνει προβληματική ακόμα και στη θάλασσα. Ενώ η τεράστια αποθήκη γλυκού νερού στα βάθη της Λιβύης θα πρέπει να ξεχαστεί για πάντα. Δηλαδή, τη γούνα τη θέλουμε, αλλά στο μάτι δεν πετυχαίνουμε.

Αποδεικνύεται ότι οι διπλωμάτες της Δύσης ενοχλήθηκαν από τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας Μεντβέντεβ και είναι απογοητευμένοι από τον Πρωθυπουργό Πούτιν. Ιδιαίτερα έντονα ενοχλήθηκαν και απογοητεύτηκαν οι Αμερικανοί. Ήθελαν πάρα πολύ να πηδήξουν από το τραίνο όταν είχε γίνει πλέον σαφές ότι ο Καντάφι δε θα φέρει ούτε σχοινί ούτε σαπούνι. Οι Αμερικανοί περίμεναν πολύ την απαγόρευση των Ρώσων στο Συμβούλιο Ασφαλείας Ενωμένων Εθνών. Ήδη είχαν προετοιμαστεί να πουν θυμωμένα λόγια στην τηλεόραση και να πιούν τη σαμπάνια τους έπειτα σε μια στενή παρέα. Ο Μεντβέντεβ όμως δεν βρήκε κουράγιο να αρνηθεί τις απαιτήσεις του "βασιλιά των ζώων" αν και του έδωσαν να καταλάβει ότι το ουρλιαχτό του αφεντικού θα είναι καθαρά τυπικό. Η τελευταία ελπίδα ήταν ο Πούτιν, αλλά αυτός ο τελευταίος αποφάσισε να μη λερώνει τα προεκλογικά του ρούχα σε μια τέτοια ιστορία και περιορίστηκε σε μια "προσωπική άποψη" που εκφράστηκε στο στενό κύκλο εργατών του εργοστασίου Βότκιν. 

Στην παγκόσμια πολιτική εταιρία των "φίλων μέχρι θανάτου"  δεν βρέθηκε κανένας για το ρόλο του, ας πούμε, ηγέτη. Και όλη η παγκόσμια τάξη ξαφνικά πήγε κατά διαόλου. Όλα πάνε στραβά και καμιά δουλειά δεν μπορεί να γίνει σωστά. Δεν ξέρει κανείς πότε και σε ποιον να στοιχηματίσει. Η μακροπρόθεσμη προγνωστική καταθλίβει τους δυτικούς διπλωμάτες, οι οποίοι θεωρούν ότι μετά την τελευταία παγκόσμια κρίση καμιά χώρα δεν μπορεί πια να δουλεύει αποκλειστικά για βόμβες και πυραύλους, με τους οποίους μπορεί κανείς να κοπανάει τη Λιβύη από μακριά για να ελευθερώνει το έδαφός της από τον ... πληθυσμό. Έτσι και αλλιώς, πρέπει να αποτραβηχθούν.  

Ο γνήσιος εφιάλτης όμως όλης της υπόθεσης είναι πως όταν όλα τελειώσουν, τα λιβυκά αποθέματα θα περάσουν, κατά πάσα πιθανότητα, στη διάθεση της Ρωσίας και της Κίνας. Όσον αφορά τη Γερμανία, οι απόψεις διίστανται: ορισμένοι διπλωμάτες θεωρούν ότι η βορειοατλαντική αλληλεγγύη δεν θα επιτρέψει στους Γερμανούς να επωφεληθούν το άδοξο τέλος της καινούργιας "μεγάλης αρμάδας".  

Την γραμματέα Χίλαρυ Κλίντον την περικλείει ένα άφωνο μίσος. Κυρίως εξ' αιτίας του λαμπρώς οργανωμένου πολέμου στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αυτός ο πόλεμος αναποδογύρισε τα πάντα στα κεφάλια εκείνων που μαζεύτηκαν με μαχαίρια και πιρούνια γύρω από τη "λιβυκή πίτα". Έτσι που οι ίδιοι άρχισαν να πιστεύουν το παραλήρημα που άκουγαν από τις οθόνες κι βυθίστηκαν σε έναν εικονικό κόσμο ηλεκτρονικού παιχνιδιού, όπου αντιμετώπιζαν, σαν σταυροφόροι ντυμένοι σε λαμπρές πανοπλίες, το κακό μαύρο τέρας της λιβυκής ερήμου. Στη συνέχεια έγινε σαφές, ότι η Χίλαρυ γενικώς δεν είχε ιδέα για το ποιος είναι ο πραγματικός Καντάφι, αν και δεν χρειαζόταν γι' αυτό πολύ μυαλό. Αποδείχθηκε ότι ο Καντάφι δεν φτιάχτηκε από την ίδια ζύμη που πλάθει η Γραμματέας στην κουζίνα της. Γενικότερα, δεν τον σαλεύει καθόλου οτιδήποτε προκαλεί πανικό σε όλους τους πολιτικούς της ξεπεσμένης εποχής του μοντερνισμού. Δεν έπαιζε ρόλο ενός περίεργου στην έρημό του, αλλά ήταν αυτός που φαινόταν. Και έλεγε αυτό που σκεφτόταν. Και έκανε αυτό που έλεγε! Θεέ μου, τι φρίκη! 

Έτσι λοιπόν, το παραμύθι άρχισε σιγά-σιγά να εξατμίζεται και ο πέπλος της γλυκιάς άγνοιας να γλιστράει και να πέφτει. Και να που στις οθόνες των σοκαρισμένων ανθρώπων του κόσμου ολόκληρου δεν υπάρχουν πια λαμπροί σταυροφόροι που παλεύουν με τέρας, αλλά μικροί νάνοι που ξεχειλίζουν από κακία και όρεξη για πετρέλαιο, οι οποίοι τραβούν νευρικά το χειριστήριο, προσπαθώντας να πετύχουν με πύραυλο τον μονήρη ευγενή της ερήμου. 

Βλέποντας στον ορίζοντα την καταληκτική φράση "game over", οι διπλωματικοί κύκλοι των συμμάχων προσπάθησαν να φορτώσουν το σφάλμα στην κυρία Κλίντον, αυτή όμως το έχει ρίξει αμέσως στον Υπουργό Ρόμπερτ Γέϊτς. Τώρα τσακώνονται μεταξύ τους κάθε μέρα, αναστατώνοντας όλη την αμερικανική διοίκηση. Και τέλος δεν φαίνεται. Στους διπλωματικούς κύκλους, η γυναίκα συμφορά πλέον δεν αναφέρεται παρά σαν "αυτή η βλαμμένη".  Η κυρία Κλίντον, βέβαια, δεν έχει αντίρρηση – στο σημερινό κόσμο, η "βλαμμένη" είναι ιδανικός πολιτικός ρόλος. Ποιός ζητάει ρέστα από μια βλαμμένη.

Όλη αυτή η ηλίθια ιστορία θα αποτελέσει κάποτε βάση ενός επόμενου "Μάππετ-σόου" και ο σκηνοθέτης θα πάρει του κόσμου τα λεφτά χωρίς να χρειαστεί να επινοήσει το οτιδήποτε. Και όλοι θα γελάσουν με τους καραγκιόζηδες που βρέθηκαν στην κορυφή του Δυτικού πολιτισμού εξ' αιτίας της άπληστης φιλοκέρδειας της πολιτικής του XXI αιώνα. Αλλά σήμερα δεν μας έρχεται καθόλου να γελάσουμε, επειδή οι βόμβες πέφτουν στο έδαφος της Λιβύης πάνω σε ανθρώπινα κεφάλια. Επειδή οι Ουκρανοί γιατροί τηλεφωνούν από κει και αρπαζόμαστε απ' τα λόγια τους φοβούμενοι ότι αυτή η φορά θα είναι η τελευταία. Επειδή τελειώνει η εποχή όπου ο άνθρωπος είχε αναγνωρισμένο δικαίωμα να έχει σύνορα: της χώρας του, του σπιτιού του, του σώματός του και της ψυχής του. 

Μετά την ομόφωνη, κατ' ουσίαν, απόφαση Ν1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ενωμένων Εθνών, ο οποιοσδήποτε απέκτησε διεθνώς αναγνωρισμένο δικαίωμα να παραβιάσει ξένα σύνορα. Είτε εξαπολύοντας έναν πληροφοριακό πόλεμο σε στυλ Όρουγουελλ, όπως έγινε με τον Καντάφι, είτε εκτοξεύοντας ένα "Tomahawk" στο νοσοκομείο της Τρίπολης, είτε βγάζοντας ένα μαχαίρι στο στενό. Γιατί δεν υπάρχει διαφορά ουσίας. Βέβαια, και πριν έλεγαν ψέματα, παραβίαζαν σύνορα και έμπηγαν μαχαίρια. Αλλ' αυτό ήταν έγκλημα που διάλεγε για τον εαυτό του ένας άνθρωπος, μια χώρα ή ομάδα χωρών. Τώρα, όλα αυτά τα εγκλήματα έγιναν επιτρεπτά – έτσι αποφάσισε η υψηλότερη συμβουλευτική επιτροπή του πλανήτη, τέτοιοι στόχοι και επιτακτικές συμβουλές δοθήκαν στον κόσμο ολόκληρο από τις πλέον ανεπτυγμένες και ισχυρές χώρες. 

Παράξενο πράγμα, στο απόγειο της ανάπτυξής του ο Δυτικός πολιτισμός, που σαγηνεύει τόσο πολύ την σύγχρονη Ρωσία, εισήλθε, χωρίς να το καταλάβει ο ίδιος, σε μια βάρβαρη, αρχαϊκή και κανιβαλική κατάσταση . Κατάσταση όπου οι καλοντυμένοι ηγέτες των  φυλών της ποπ-μουσικής έχουν για επιδόρπιο τη πολύτιμη γραβάτα τους. Βλέποντας όλα αυτά και μάλλον παρά την κοινή λογική, παρά τις εκρήξεις πυραύλων και τις τάσεις της μόδας, όλο και περισσότεροι άνθρωποι, με μια ελπίδα περίεργη, στρέφουν το βλέμμα τους στη θλιβερή λιβυκή έρημο. Εκεί που ακόμα παλεύει η πολιτισμένη εξουσία, ως εάν σε μια τελευταία κινηματογραφική μάχη, για το δικαίωμά της και για τα σύνορά της. Μια εξουσία με όλες τις ανθρώπινες και εθνικές αδυναμίες της, με όλες τις ιδιαιτερότητές της και με αυτό το παράξενο όνομα "Τζαμαχειρία". Οι σκεπτόμενοι Ευρωπαίοι κοιτάζουν την φλεγόμενη έρημο και εύχονται τη νίκη του Μουαμμάρ Καντάφι. Ιδού το παράδοξο! 

Αχ, ναι! Παραλίγο να ξεχάσω! Αν ενδιαφέρεται ακόμα κανείς, ο ρόλος του αποδιοπομπαίου τράγου σε αυτή την αιματηρή ανατολική οπερέτα ανήκει στον ευέλικτο Νικολά Σαρκοζύ. Και, κατά τη γνώμη των διπλωματικών κύκλων, θα αναγκαστεί να τον αποδεχτεί. Όλοι παίρνουν λεφτά. Πιάστηκε όμως, συγκεκριμένα, ο Νικολά. Και με τέτοιο σκάνδαλο, με τόσα χέρια που είναι ακόμα ζεστά... 

Πάει η γραβάτα!

Kirill Svetitskiy
Thanks Roman Liasko for translation
Game over



Εγγραφή με την αναφορά στήριξη των ανεξάρτητων Λιβύη, να σταματήσει τον πόλεμο!
http://www.ipetitions.com/petition/free-libya/

Первым читать Лучший.ЖЖ.РФ Нажми, чтобы перейти на официальный сайт!
Первым читать Лучший.ЖЖ.РФ Нажми, чтобы читать новости этого блога Первым!
Читать Лучший.ЖЖ.РФ в Твиттере Нажми, чтобы подписаться на новости блога в Twitter!


Контакты для консультаций


Skype для консультаций

Номер интернет-телефона для консультаций (звонки бесплатны в сети SIPNET.RU):
1545372@sipnet.ru

Электропочта для консультаций


Контакты личные


Skype

Электропочта






Читать Бортовой журнал в Твиттере



Посмотреть и поделиться


Видео системные расстановки

Подпиши петицию в Госдуму против ювенальной юстиции!Референдум против вступления России в ВТО

Мастерская позитивных изменений

toodoo-key: NWK9xTbYer7pYLyZj4HWq


RotaPost - Эффективная реклама в блогах






Rambler's Top100

Метки

За последний месяц

May 2017
S M T W T F S
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   
Powered by LiveJournal.com
Designed by Lilia Ahner