March 25th, 2011

Мастер позитивных изменений

Stupe against Hermit

Originally posted by kir_t34 at Stupe against Hermit
The civilization fights with new barbarians in Libyan desert

Kirill Svetitskiy
Thanks Squid Room for help in translation
Game over
 — They are ready to tear this idiot, — said UN senior official to our secret informer in New York. And he didn't tell about Mummar Ghaddafi.

Sure they want to tear to bits Ghaddafi, but it became impossible because he breaks all rules of modern world of politics. He doesn't make a prostitute from himself or his country, he can't be bought or frightened. According to the traditions of the modern unipolar world Ghaddafi already should deliver himself to Gaaga with rope and soap bought on his own money. Or his friends should already sell him our for 30 pretty silver coins. But such easy and expectable events didn't happened. Ghaddafi just wastes time of serious people who wanted globalize the world without moving their ass.

According to the words of UN senior official, despite of public statements which were done by anti-Lybian coalition just to impress public, the situation in Lybia is in deadlock now. The main man responsible for everything won't be Barack Obama, because USA is still important country for its partners. To act against America still feels dangerous despite of fact that its economy is ruined and streets are filled with demonstrants who protest against abolish of social programs. There even were "orange revolutions" in some states of the country during which angry citizens ruined government buildings. Anyway, USA still has instruments that help influence its satellite countries and its leaders, who are afraid to bark at lion who feel himself in agony before death.

Thought they are ready to bark because of foolishness of situation they got into. Nobody knows what they should to Ghaddafi now. Nobody beliefs that it is possible to win his army by dropping bombs. The rockets are expensive and soon they will end, but this bedouin still haven't crawled on his knees to Gaaga's tribunal. The idea of leading troupes on country's land frightens them very much. Americans don't have enough cannon-fodder for the third war and Europeans can't decide who is their leader during this war in fact. Not because everyone wants honor, but because no one wants responsibility. And do you imagine war without head commander? There are some real army forces, who are fighting state Lybian army, while clowns on drugs from Egypt perform as "rebels" in front of photographer's and TV cameras. But this forces are not able to fight the whole army. Their aim was originally to teach Egyptian rebels fight and to manipulate them. But there are no real rebel minded people among Ghaddafi's opposition.

The high-ranking leaders are already enjoy jokes about bombing Libya with nuclear weapon. But these jokes are no fun, because in the case of dropping bombs there will be a question about reason of all campaign. If the country will be under radiance, it will be rather hard to steal Libyan oil even from the sea, and the huge underground lake of Libya with a fresh water also will be of no use. Seems like they can't destroy their price. And at the same time they can't capture it using the neat campaign.

The western diplomats (especially americans) look like they are offended by president Medvedev and prime minister Putin. They wanted to drop the idea of war when realized that Ghaddafi never buy rope and soap. Diplomats waited for the Russian veto, they prepared the menacing speeches and a cold champagne for a little party. But Medvedev wasn't a real russian bear to protest against american dying lion. Putin was the last hope, but he decided not to mix himself with any kind of dirt before elections.

Contemporary political elite during the campaign against independent Libya reminds a group of swan, cancer and pike from Russian fable by Krilov: they are tied together in a cart and going to opposite directions. And no one wants to be driver of this cart. This is the main problem of so called New World Order which makes the success of anti-libyan campaign impossible. Who is the lucky lottery ticket? That's the biggest mystery. The long-term predictions of analysts are sad. They predict that now, after the end of economic crisis, even people from rich countries won't be able sacrifice their taxes to pay dropping bombs in Libya.

The most horrifying fact, according to western diplomats predictions, that at the end of anti-libyan campaign Russia and China will grab in their hands Lybian oil and gas. There are different opinions about Germany - some think that solidarity with NATO partners will force them to refuse from price.

American Secretary of State Hillary Clinton is secretly hated. She organized such splendid information war against Ghaddafi in mass media, that it turned upside down minds of people who wanted to divide Libyan pie and they themselves started to believe in words they say. The beginning of the political campaign against Ghaddfi reminded a virtual game where Order of Crusaders fights with Dark Monster. In fact Hillary had no idea who Ghaddafi was, she decided don't waste time to investigate this fact. He was just another sort of people, the people she never met in post-modern times when everything can be sold and bought in 5 minutes. Ghaddafi didn't pretended a man who doesn't needs posh palaces and can be satisfied by sitting in a little tent in the desert, he really liked it! He was sincere in his actions and words and it was the biggest nightmare of America. The myth about his personality that mass media created was ruined. "Order of Crusaders" transformed into oil digging goblins and "Dark Monster" transformed into honorable hermit.

When USA and its satellite countries saw announcement "Game over", they started to search a loser who will take responsibility for it. At first it was Hillary Clinton, then US Defense minister Robert Gates, then they both quarreled and don't see a way out from this situation. Hillary is already called a stupe in diplomatic circles. But she's not against it, because you can't lay responsibility on a fool.

All this story can be a good plot for "Muppet show" and someday everybody would laugh at the fact that Western politics at the beginning of 21 century was so sold out that no one could image a honest man existing somewhere in the desert. But today its not fun because real rockets are killing real people in Libya and Ukrainian doctors are calling us to report about real situation in the country that we can't learn from sold out mass media and every time we are afraid that it's their last call. This happens because time when countries and humans could live independent from the other world is ending.

After the UN shameful resolution №1973 anyone got right to destroy any borders. Got rights to destroy any borders by the total lies in Orwell style, by bombing whole country or by putting a knife into you - there's no big difference. But now UNO, the highest political advisory organization on Earth, establish it as a normal moral standard for all people by the resolution of Security Council № 1973. Before that it was a crime.

At the hight of its prosperity Western civilization (where Russia wants to get) modified to the world where barbarians and cannibals dressed according to the last fashion eat a tie on dessert. After seeing them, a lot of europeans with a strange hope look to sad Libyan desert, where a original civilization is. It isn't an european culture. It isn't an ideal for all. But it's a human civilization where a really honorable government power "jamahiria" is fighting with western barbarians and their satellites for her rights like a hero of action movie. Many europeans are looking into the civilized Libyan desert now and sincerely wish victory to Mummar Ghaddafi. Such a paradox!

If it's interesting yet I can report the name of loser, who will be blamed for everything that happens. His name is Nicola Sarkozi. High-ranged diplomats are sure he's a rat inside trap. And Sarkozi will be teared to bits. Everyone takes money, but only he was caught by his hand.

Seems he will won't need his tie any more. 

Subscribe the petition supporting independent Libya, stop the WAR!

promo kir_t34 january 31, 2026 04:57 22
Buy for 100 tokens
На этот вопрос ответит Вам небольшой видеорассказ, снятый на материале реальной системной расстановки: Как можно сделать системную расстановку по Skype, читайте и смотрите по этой ссылке. Как с помощью системных расстановок найти любовь и семейное счастье, читайте здесь. Как…
Мастер позитивных изменений

Командир ливийских "повстанцев" официально признаёт, что его боевики связаны с Аль-Каидой

Originally posted by kir_t34 at Командир ливийских "повстанцев" официально признаёт, что его боевики связаны с Аль-Каидой
Источник: The Telegraph (Великобритания)

Абдель-Хаким аль-Хасиди (Abdel-Hakim al-Hasidi), лидер ливийских "повстанцев, заявил что джихадисты, боровшиеся против войск коалиции в Ираке находятся на переднем крае борьбы с режимом Муаммара Каддафи.

В интервью итальянской газете Il Sole 24 Ore, г-н аль-Хасиди признался, что он нанял "около 25" человек из области Дерна в восточной части Ливии для борьбы против коалиционных войск в Ираке. Некоторые из них, сказал он, "сегодня находятся на линии фронта в Аджабии".

Г-н аль-Hasidi подчеркнул, что его бойцы "являются патриотами и хорошими мусульманами, а не террористами", и добавил, что "члены Аль-Каиды также являются хорошими мусульманами и сражаются с захватчиками".

Он утверждал даже, что как раз в тот момент когда Идрисс Деби Итно, президент Чада, говорил, что Аль-Каида ограбила военные арсеналы в Ливии, повстанцы и приобрели оружие, в том числе ракеты земля-воздух, которые были затем перевезены контрабандой в их тайники.

Г-н аль-Хасиди признался, что он ранее боролся против "иностранного вторжения" в Афганистане, прежде чем его "захватили в 2002 году в Пешваре в Пакистане". Позднее он был передан властям США, а затем содержался в Ливии до освобождения в 2008 году.

Американские и британские правительственные источники сообщили, что г-н аль-Хасиди был членом Ливийской исламской боевой группы, или ЛИБГ, в результате действий которой погибли десятки ливийских военнослужащих при партизанских нападениях на Дерн и Бенгази в 1995 и 1996 годах.

Хотя ЛИБГ не является частью Аль-Каиды, Военная Академия ВС США Вест-Пойнт заявила об их "всё более расширяющемся" сотрудничестве. В 2007 году документы, захваченные войсками коалиции в городе Синджар, показали что члены ЛИБГ составляют более половины иностранных боевиков в Ираке, после Саудовской Аравии.

Ранее в этом месяце, Аль-Каида выступила с призывом к своим сторонникам поддержать восстание в Ливии, которое по её словам должно привести к созданию "исламского государства" в стране.

Британские исламисты также поддержали восстание, после того как бывший лидер запрещённой организации Аль-Мухаджирун провозгласил, что призыв к "исламу, шариату и джихаду в Ливии потряс врагов ислама и мусульман больше, чем цунами, посланное Аллахом против их японских друзей".

Abdel-Hakim al-Hasidi

Аль-Хасиди признался, что он ранее боролся против иностранного вторжения в Афганистан. Фото: AFP

Подпишите Обращение в защиту Ливии, остановите войну!

Мастер позитивных изменений

La femme-Malheur et L'anachorète

Originally posted by kir_t34 at Bécasse à la grimace et Ermite

La civilisation lutte contre les barbares européens dans le désert de Libye

"Ils sont prêts à l'écraser cet imbécile !" – confia à notre correspondant un fonctionnaire de haut rang de l'ONU à New York. Il ne s'agissait pas du Mouammar Kadhafi.

Bien sûr, ils auraient bien écrasé Kadhafi lui-même, mais cela est infaisable du point de vue technique, car Kadhafi refuse toutes les règles adoptées dans le monde politique contemporain. Il ne vend ni sa peau, ni son pays ; on ne parvient ni à l'acheter ni à l'apeurer. Selon le protocole des relations internationales suivit dans ce monde unipolaire, Kadhafi aurait dû se présenter à La Haye depuis longtemps avec son savon et sa propre corde. Autrement, ses alliés l'auraient trahi pour 30 pièces d'argent. Mais pour une raison inconnue, aucun de ces événements tout à fait simples et banals ne s'est produit. Des gens sérieux doivent alors s'occuper de Kadhafi en se détournant du processus délectable de globalisation.

Selon le fonctionnaire de l'ONU, malgré les affirmations publiques enjouées des meneurs de l'armada anti libyenne, les autorités administratives des pays de la coalition considèrent que la situation se trouve dans une impasse. Le principal coupable sur lequel vont peser tous les péchés ne sera évidemment pas Barak Obama, puisque les pays de la coalition valorisent encore beaucoup la figure du président des Etats Unis. On a encore peur d'agresser le "grand frère", malgré son économie en état de décomposition et les milliers des citoyens américains agités qui manifestent à cause du gel des programmes sociaux. Dans certains Etats des "révolutions oranges", entamées par des foules affligées s'attaquant à des bâtiments gouvernementaux, ont même émergé. Cependant, les Etats Unis possèdent encore des instruments pour influencer leurs satellites et leurs leaders. C'est pourquoi personne n'ose encore aboyer devant le lion agonisant.

Cependant, cette pièce de théâtre ridicule, si joyeusement orchestrée, ne donne pas envie d'aboyer mais plutôt de hurler. Personne ne sait ce qu'il faut désormais faire de Kadhafi. Qui peut croire que la victoire sera obtenue par des missiles et de bombes au prix exorbitant, d'autant plus que les munitions sont presque épuisées ? Et pourtant, ce bédouin ne s'est pas encore présenté à genoux au tribunal de La Haye où tout est prêt depuis longtemps ! Les braves alliés ont peur de l'opération terrestre comme du feu car les Américains ne peuvent pas supporter une troisième guerre à cause du manque d'hommes, alors que les Européens n'arrivent pas se mettre d'accord sur le commandement des opérations militaires en Lybie. Peut-on se battre sans chef ? Bien sûr, il y a des troupes spéciales qui combattent l'armée libyenne pendant que les manouvriers égyptiens défoncés au hachich jouent les "rebelles" devant les cameras. Mais ces troupes ne sont pas capables de vaincre la solide armée libyenne. Elles sont préparées pour instruire et manipuler le peuple rebelle. Or, le peuple rebelle n'existe pas.

Dans les conversations de hauts fonctionnaires, des sous-entendus espiègles surgissent : une bonne frappe nucléaire serait pas mal. Mais de telles plaisanteries ne réjouissent personne, parce que si l'on frappe, les metteurs en scène de la pièce se demanderont quel en serait le bénéfice. En cas de contamination radioactive, il serait impossible d'exploiter le pétrole même sur la plateforme marine et il faudrait oublier les réserves colossales d'eau douce libyennes. Bref, on ne peut ni abimer la fourrure, ni tirer dans l'œil.

Il s'avère que les diplomates occidentaux éprouvent beaucoup de ressentiment envers le président russe et sont très mécontents du premier ministre Poutine. Les Américains le sont particulièrement puisqu'ils voulaient jouer un rôle de second plan à partir du moment où il est devenu clair que Kadhafi n'apportera ni sa corde ni son savon. Ils attendaient impatiemment le veto russe au Conseil de sécurité de l'ONU et tout était déjà prêt : des discours déchainés à faire passer en boucle à la télé et du champagne onéreux pour trinquer en bonne compagnie. Mais Medvedev n'a pas eu le courage de refuser les pressions du "roi des animaux" dont le hurlement était purement formel. Le dernier espoir se basait sur Poutine ; ce dernier a cependant préféré ne pas tâcher ses "vêtements d'élections" à cause d'une telle histoire en se contentant d'exprimer ''son opinion personnelle" dans le cercle étroit de l'usine de Votkin.

Dans la corporation consolidée des "amis de sang" qui représentent aujourd'hui "l'establishment" politique mondial, on n'a pas trouvé de bouc émissaire. Pourtant, l'ordre mondial contemporain se retrouve complètement bouleversé. Rien ne va plus. On ne peut plus faire d'affaires, on ne sait plus sur qui et sur quoi miser ! Les pronostics à long terme dépriment les diplomates qui supposent qu'après la dernière crise même les pays développés ne pourront plus travailler exclusivement pour les missiles qu'ils utilisent de façon irraisonnée pour épurer le territoire libyen de sa population. D'une façon ou d'une autre, il faut se replier.

Mais ce qui est terrible dans cette histoire c'est la perspective que lorsqu'elle se terminera, les ressources libyennes seront réparties entre la Russie et la Chine. En ce qui concerne l'Allemagne, les opinions sont divisées : certains diplomates considèrent que la solidarité transatlantique empêchera les Allemands de profiter de cette fin funeste. Il se peut qu'ils refusent leur part du butin garantie par leur abstention au Conseil de sécurité.

Une haine cachée se répand contre le chef du Département central, Hillary Clinton, à cause de la guerre des médias parfaitement organisée contre Kadhafi. Cette guerre a tout bouleversé dans les têtes de ceux qui se sont rassemblés avec leurs fourchettes au tour de la "tarte libyenne". Ils avaient eux même commencé à croire à ce délire qu'ils voyaient sur les écrans et ils s'étaient plongés dans un monde virtuel où les croisés aux cuirasses brillantes affrontaient le terrible monstre noir du désert libyen ! Plus tard, il est devenu évident qu'Hillary n'avait pas conscience de se qu'il se passait, même si tout cela ne demande pas une grande perspicacité. Il s'avère que Kadhafi n'est pas du même acabit que la pâte qu'elle a l'habitude de pétrir ; il ne se laisse pas ébranler comme n'importe quel leader du modernisme dégénéré. Le chef libyen ne jouait pas un rôle extravagant dans son désert – il était simplement ce qu'il paraissait et il faisait ce qu'il disait. C'est épouvantable !

Ainsi, le conte commença à s'effondrer ; le voile accommodant de l'oubli glissait peu à peu par terre. Voilà que les écrans d'ordinateurs du monde effrayé n'affichaient plus des croisés dans leurs armures lumineuses, mais des gobelins affamés de pétrole et de chaos dirigé, qui essayent, en cliquant nerveusement sur leurs manettes, d'atteindre avec leurs missiles le noble du désert.

En voyant inscrite à l'horizon l'infernale phrase "game over", les hauts cercles diplomatiques des alliés ont tenté de rendre coupable Madame Clinton qui a vite déchargé la responsabilité sur le ministre de la défense Robert Gates. Ces deux derniers se querellent maintenant tous les jours en agitant toute la Maison Blanche. On n'en voit pas la fin. Madame Clinton, la femme-malheur, désormais traitée d'abrutie dans les cercles diplomatiques, n'a pas d'objection à endosser ce rôle politique idéal aujourd'hui. Que peut-on exiger d'un abruti ?

Il y aura un jour où toute cette stupide histoire sera utilisée pour un nouveau "Muppet Show" dont le metteur en scène deviendra plein aux as sans avoir eu à inventer quoi que ce soit. Bien sûr, on s'amusera de ces idiots qui s'étaient hissés au sommet de la civilisation occidentale du XXI siècle, à cause de la commercialisation totale de la politique. Mais aujourd'hui, alors que les bombes et les missiles meurtriers tombent sur la Libye, nous ne sommes pas d'humeur rieuse. Nos amis proches, des médecins ukrainiens, nous appellent de là bas et nous nous agrippons à chacun de leurs mots en ayant peur que ce soit leur dernier appel. L'époque où les hommes avaient le droit d'avoir des frontières – celles de leur pays, de leur foyer, de leur corps et de leur âme – est révolue.

La résolution 1973 du Conseil de Sécurité de l'ONU a été approuvée, presque à l'unanimité. Par conséquence, n'importe qui a dorénavant le droit d'abolir les frontières, soit en faisant mentir les médias, soit en lançant un "Tomahawk" sur un hôpital de Tripoli, soit en sortant un couteau dans une rue étroite… Il n'y a pas de différence majeure. Bien sûr, on a toujours menti, brisé des frontières et enfoncé des couteaux, mais il s'agissait de crimes - celui d'un homme, d'un pays ou d'un ensemble de pays. Désormais, tous ces actes sont permis par le conseil suprême de la planète. Il s'agit de points de repère et de recommandations insistantes donnés par les pays les plus forts et les plus développés.

Etrangement, au point culminant de son développement, la civilisation occidentale - celle qui suscite l'envie de la Russie - est devenue barbare et cannibale. Les leaders bien habillés et politiquement corrects des tribus de la musique pop en rongent leurs cravates. Malgré tout, le regard des peuples se tourne vers là-bas, en dépit du sens commun, des bombes et des "tendances" ; vers ce triste désert de Libye où le pouvoir civilisé se bat pour ses droits et ses frontières comme dans une dernière bataille au cinéma. Ce pouvoir, avec toutes ses faiblesses, humaines et ethniques, toutes ses particularités porte le nom étrange de DJAMACHIRYIA. Les Européens qui ont encore la capacité de penser regardent ce désert brulant et souhaitent la victoire du Colonel. Voilà le paradoxe !

Oh, oui ! J'allais oublier : si cela intéresse encore quelqu'un, le responsable de cette opérette sanglante sera l'agile Nicolas Sarkozy. Selon les hauts cercles diplomatiques, il ne pourra pas le nier. Tout le monde s'en met plein les poches, mais concrètement c'est Nicolas qui s'est fait avoir. Et puis avec un tel scandale et avec tant des mains encore toutes chaudes…

Bon, il faudra rendre la cravate.
Kirill Svetitskiy
Merci pour la traduction Roman Liasko
Game over

Signez la pétition en faveur de l'indépendance de la Libye! Arrêtez la guerre! Sauver des vies!

Мастер позитивных изменений

Η βλαμμένη και ο ερημίτης

Στην λιβυκή έρημο ο πολιτισμός αμύνεται ενάντια στους βαρβάρους


Είναι έτοιμοι όλοι τους να κατασπαράξουν αυτόν τον βλάκα! – είπε εμπιστευτικά στον ανταποκριτή μας στη Νέα Υόρκη ένας υπάλληλος της Οργάνωσης Ενωμένων Εθνών. Και δεν επρόκειτο για τον Μουαμμάρ Καντάφι.

Δηλαδή, τον Καντάφι θα τον κατασπάραζαν βέβαια, αλλά είναι τεχνικώς αδύνατον, επειδή ο Καντάφι παραβιάζει όλους τους κανόνες του παιχνιδιού που χαρακτηρίζουν το σύγχρονο κόσμο. Ο συνταγματάρχης δεν πουλάει ούτε τον εαυτό του ούτε τη χώρα του – δεν γίνεται να τον αγοράσεις μα ούτε και να τον κατατρομάξεις! Σύμφωνα με το πρωτόκολλο διεθνών σχέσεων αυτού του μονοπολικού πλέον κόσμου, ο Καντάφι θα έπρεπε εδώ και καιρό να είχε έρθει από μόνος του στη Χάγη, και μάλιστα με σχοινί και σαπούνι αγορασμένα από τη τσέπη του. Ή αλλιώς, θα έπρεπε να τον είχαν προδώσει οι οπαδοί του για τα 30 ευτυχισμένα αργύρια. Και όμως, τέτοια γεγονότα, ολωσδιόλου απλά και κατανοητά, για κάποιο λόγο δεν συμβαίνουν. Και όλοι αναγκάζονται να χάνουν το χρόνο τους και να ασχολούνται με τον Καντάφι αποσπώμενοι από τη γλυκύτατη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης. 

Σύμφωνα με τα λόγια του υπαλλήλου, παρά τις χαρούμενες δηλώσεις των ηγετών της αντι-λιβυκής αρμάδας, τα δυτικά υπουργεία εξωτερικών  θεωρούν ότι η κατάσταση έφτασε σε αδιέξοδο. Ο κύριος πταίστης που θα φορτωθεί τα πάντα δεν θα είναι βέβαια ο Μπάρακ Ομπάμα, διότι η "σιλουέτα" του Προέδρου των ΗΠΑ παραμένει ακόμα αρκετά σημαντική, παρά την οικονομία των ΗΠΑ που βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης και παρά τις πολυπληθείς διαδηλώσεις εναντίον της συρρίκνωσης των κοινωνικών προγραμμάτων. Σε ορισμένες πολιτείες συνέβηκαν μέχρι και ντόπιες "πορτοκαλί επαναστάσεις", όπου αγανακτισμένα πλήθη έκαναν επιθέσεις σε κτίρια κρατικών υπηρεσιών. Αλλά παρ' όλα αυτά, οι ΗΠΑ διαθέτουν ακόμα αρκετά εργαλεία σύνεσης των δορυφόρων τους. Ώστε κανείς δεν τολμά να γαβγίζει στον λέοντα που ξεψυχά. 

Εντούτοις, το ηλίθιο της υπόθεσης ήδη δίνει σε πολλούς συμμετέχοντες αυτού του θεάτρου την όρεξη να ουρλιάζουν μάλλον παρά να γαβγίζουν. Κανείς δεν ξέρει τι πρέπει να κάνουν με τον Καντάφι. Στη νίκη των πυραύλων δεν πιστεύει κανείς – οι πανάκριβοι πύραυλοι σχεδόν έχουν τελειώσει, και αυτός ο κουτός βεδουίνος ακόμα αρνείται να συρθεί γονατισμένος για να πάρει τη σειρά του στη Χάγη, όπου όλα είναι ήδη έτοιμα! Οι σύμμαχοι φοβούνται τη χερσαία επέμβαση σαν το διάβολο, καθώς οι Αμερικανοί δεν μπορούν να σηκώσουν έναν τρίτο πόλεμο λόγω εξάντλησης ανθρώπινου δυναμικού, ενώ οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να συνεννοηθούν καν για το ποιος θα αναλάβει την επιχείρηση. Όχι πως δεν θέλουν τη δόξα, μάλλον δεν θέλει κανείς να γίνει ο χαζός της υπόθεσης. Και πώς να πολεμήσει κανείς χωρίς διοικητή; Υπάρχουν βέβαια μάχιμες ομάδες, οι οποίες πολεμούν με το στρατό της Λιβύης ενώ οι μαστουρωμένοι Αιγύπτιοι εργάτες προσποιούνται "αντάρτες" μπροστά στις κάμερες. Αυτές οι μικρές ομάδες ειδικών δυνάμεων δεν μπορούν όμως με κανέναν τρόπο να νικήσουν τον τακτικό λιβυκό στρατό γιατί φτιάχτηκαν για να εκπαιδεύσουν και να κατευθύνουν τον εξεγερμένο κόσμο. Αλλά ο εξεγερμένος κόσμος δεν υπάρχει. 

Στις κουβέντες των υψηλώς ιστάμενων προσώπων εμφανίζονται πια υπαινικτικά αστεία: δε θα ήταν δηλαδή καλά να κοπανήσουμε μια και καλή τη Λιβύη με πυρηνικά όπλα; Τέτοιου είδους αστεία όμως σε κανένα δεν φτιάχνουν κέφι, επειδή αν γίνει κάτι τέτοιο, οι παραγγελιοδότες θα ρωτήσουν: ωραία, και τα κέρδη μας; Υπό συνθήκες ραδιενεργού μόλυνσης η εξαγωγή πετρελαίου θα γίνει προβληματική ακόμα και στη θάλασσα. Ενώ η τεράστια αποθήκη γλυκού νερού στα βάθη της Λιβύης θα πρέπει να ξεχαστεί για πάντα. Δηλαδή, τη γούνα τη θέλουμε, αλλά στο μάτι δεν πετυχαίνουμε.

Αποδεικνύεται ότι οι διπλωμάτες της Δύσης ενοχλήθηκαν από τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας Μεντβέντεβ και είναι απογοητευμένοι από τον Πρωθυπουργό Πούτιν. Ιδιαίτερα έντονα ενοχλήθηκαν και απογοητεύτηκαν οι Αμερικανοί. Ήθελαν πάρα πολύ να πηδήξουν από το τραίνο όταν είχε γίνει πλέον σαφές ότι ο Καντάφι δε θα φέρει ούτε σχοινί ούτε σαπούνι. Οι Αμερικανοί περίμεναν πολύ την απαγόρευση των Ρώσων στο Συμβούλιο Ασφαλείας Ενωμένων Εθνών. Ήδη είχαν προετοιμαστεί να πουν θυμωμένα λόγια στην τηλεόραση και να πιούν τη σαμπάνια τους έπειτα σε μια στενή παρέα. Ο Μεντβέντεβ όμως δεν βρήκε κουράγιο να αρνηθεί τις απαιτήσεις του "βασιλιά των ζώων" αν και του έδωσαν να καταλάβει ότι το ουρλιαχτό του αφεντικού θα είναι καθαρά τυπικό. Η τελευταία ελπίδα ήταν ο Πούτιν, αλλά αυτός ο τελευταίος αποφάσισε να μη λερώνει τα προεκλογικά του ρούχα σε μια τέτοια ιστορία και περιορίστηκε σε μια "προσωπική άποψη" που εκφράστηκε στο στενό κύκλο εργατών του εργοστασίου Βότκιν. 

Στην παγκόσμια πολιτική εταιρία των "φίλων μέχρι θανάτου"  δεν βρέθηκε κανένας για το ρόλο του, ας πούμε, ηγέτη. Και όλη η παγκόσμια τάξη ξαφνικά πήγε κατά διαόλου. Όλα πάνε στραβά και καμιά δουλειά δεν μπορεί να γίνει σωστά. Δεν ξέρει κανείς πότε και σε ποιον να στοιχηματίσει. Η μακροπρόθεσμη προγνωστική καταθλίβει τους δυτικούς διπλωμάτες, οι οποίοι θεωρούν ότι μετά την τελευταία παγκόσμια κρίση καμιά χώρα δεν μπορεί πια να δουλεύει αποκλειστικά για βόμβες και πυραύλους, με τους οποίους μπορεί κανείς να κοπανάει τη Λιβύη από μακριά για να ελευθερώνει το έδαφός της από τον ... πληθυσμό. Έτσι και αλλιώς, πρέπει να αποτραβηχθούν.  

Ο γνήσιος εφιάλτης όμως όλης της υπόθεσης είναι πως όταν όλα τελειώσουν, τα λιβυκά αποθέματα θα περάσουν, κατά πάσα πιθανότητα, στη διάθεση της Ρωσίας και της Κίνας. Όσον αφορά τη Γερμανία, οι απόψεις διίστανται: ορισμένοι διπλωμάτες θεωρούν ότι η βορειοατλαντική αλληλεγγύη δεν θα επιτρέψει στους Γερμανούς να επωφεληθούν το άδοξο τέλος της καινούργιας "μεγάλης αρμάδας".  

Την γραμματέα Χίλαρυ Κλίντον την περικλείει ένα άφωνο μίσος. Κυρίως εξ' αιτίας του λαμπρώς οργανωμένου πολέμου στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αυτός ο πόλεμος αναποδογύρισε τα πάντα στα κεφάλια εκείνων που μαζεύτηκαν με μαχαίρια και πιρούνια γύρω από τη "λιβυκή πίτα". Έτσι που οι ίδιοι άρχισαν να πιστεύουν το παραλήρημα που άκουγαν από τις οθόνες κι βυθίστηκαν σε έναν εικονικό κόσμο ηλεκτρονικού παιχνιδιού, όπου αντιμετώπιζαν, σαν σταυροφόροι ντυμένοι σε λαμπρές πανοπλίες, το κακό μαύρο τέρας της λιβυκής ερήμου. Στη συνέχεια έγινε σαφές, ότι η Χίλαρυ γενικώς δεν είχε ιδέα για το ποιος είναι ο πραγματικός Καντάφι, αν και δεν χρειαζόταν γι' αυτό πολύ μυαλό. Αποδείχθηκε ότι ο Καντάφι δεν φτιάχτηκε από την ίδια ζύμη που πλάθει η Γραμματέας στην κουζίνα της. Γενικότερα, δεν τον σαλεύει καθόλου οτιδήποτε προκαλεί πανικό σε όλους τους πολιτικούς της ξεπεσμένης εποχής του μοντερνισμού. Δεν έπαιζε ρόλο ενός περίεργου στην έρημό του, αλλά ήταν αυτός που φαινόταν. Και έλεγε αυτό που σκεφτόταν. Και έκανε αυτό που έλεγε! Θεέ μου, τι φρίκη! 

Έτσι λοιπόν, το παραμύθι άρχισε σιγά-σιγά να εξατμίζεται και ο πέπλος της γλυκιάς άγνοιας να γλιστράει και να πέφτει. Και να που στις οθόνες των σοκαρισμένων ανθρώπων του κόσμου ολόκληρου δεν υπάρχουν πια λαμπροί σταυροφόροι που παλεύουν με τέρας, αλλά μικροί νάνοι που ξεχειλίζουν από κακία και όρεξη για πετρέλαιο, οι οποίοι τραβούν νευρικά το χειριστήριο, προσπαθώντας να πετύχουν με πύραυλο τον μονήρη ευγενή της ερήμου. 

Βλέποντας στον ορίζοντα την καταληκτική φράση "game over", οι διπλωματικοί κύκλοι των συμμάχων προσπάθησαν να φορτώσουν το σφάλμα στην κυρία Κλίντον, αυτή όμως το έχει ρίξει αμέσως στον Υπουργό Ρόμπερτ Γέϊτς. Τώρα τσακώνονται μεταξύ τους κάθε μέρα, αναστατώνοντας όλη την αμερικανική διοίκηση. Και τέλος δεν φαίνεται. Στους διπλωματικούς κύκλους, η γυναίκα συμφορά πλέον δεν αναφέρεται παρά σαν "αυτή η βλαμμένη".  Η κυρία Κλίντον, βέβαια, δεν έχει αντίρρηση – στο σημερινό κόσμο, η "βλαμμένη" είναι ιδανικός πολιτικός ρόλος. Ποιός ζητάει ρέστα από μια βλαμμένη.

Όλη αυτή η ηλίθια ιστορία θα αποτελέσει κάποτε βάση ενός επόμενου "Μάππετ-σόου" και ο σκηνοθέτης θα πάρει του κόσμου τα λεφτά χωρίς να χρειαστεί να επινοήσει το οτιδήποτε. Και όλοι θα γελάσουν με τους καραγκιόζηδες που βρέθηκαν στην κορυφή του Δυτικού πολιτισμού εξ' αιτίας της άπληστης φιλοκέρδειας της πολιτικής του XXI αιώνα. Αλλά σήμερα δεν μας έρχεται καθόλου να γελάσουμε, επειδή οι βόμβες πέφτουν στο έδαφος της Λιβύης πάνω σε ανθρώπινα κεφάλια. Επειδή οι Ουκρανοί γιατροί τηλεφωνούν από κει και αρπαζόμαστε απ' τα λόγια τους φοβούμενοι ότι αυτή η φορά θα είναι η τελευταία. Επειδή τελειώνει η εποχή όπου ο άνθρωπος είχε αναγνωρισμένο δικαίωμα να έχει σύνορα: της χώρας του, του σπιτιού του, του σώματός του και της ψυχής του. 

Μετά την ομόφωνη, κατ' ουσίαν, απόφαση Ν1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ενωμένων Εθνών, ο οποιοσδήποτε απέκτησε διεθνώς αναγνωρισμένο δικαίωμα να παραβιάσει ξένα σύνορα. Είτε εξαπολύοντας έναν πληροφοριακό πόλεμο σε στυλ Όρουγουελλ, όπως έγινε με τον Καντάφι, είτε εκτοξεύοντας ένα "Tomahawk" στο νοσοκομείο της Τρίπολης, είτε βγάζοντας ένα μαχαίρι στο στενό. Γιατί δεν υπάρχει διαφορά ουσίας. Βέβαια, και πριν έλεγαν ψέματα, παραβίαζαν σύνορα και έμπηγαν μαχαίρια. Αλλ' αυτό ήταν έγκλημα που διάλεγε για τον εαυτό του ένας άνθρωπος, μια χώρα ή ομάδα χωρών. Τώρα, όλα αυτά τα εγκλήματα έγιναν επιτρεπτά – έτσι αποφάσισε η υψηλότερη συμβουλευτική επιτροπή του πλανήτη, τέτοιοι στόχοι και επιτακτικές συμβουλές δοθήκαν στον κόσμο ολόκληρο από τις πλέον ανεπτυγμένες και ισχυρές χώρες. 

Παράξενο πράγμα, στο απόγειο της ανάπτυξής του ο Δυτικός πολιτισμός, που σαγηνεύει τόσο πολύ την σύγχρονη Ρωσία, εισήλθε, χωρίς να το καταλάβει ο ίδιος, σε μια βάρβαρη, αρχαϊκή και κανιβαλική κατάσταση . Κατάσταση όπου οι καλοντυμένοι ηγέτες των  φυλών της ποπ-μουσικής έχουν για επιδόρπιο τη πολύτιμη γραβάτα τους. Βλέποντας όλα αυτά και μάλλον παρά την κοινή λογική, παρά τις εκρήξεις πυραύλων και τις τάσεις της μόδας, όλο και περισσότεροι άνθρωποι, με μια ελπίδα περίεργη, στρέφουν το βλέμμα τους στη θλιβερή λιβυκή έρημο. Εκεί που ακόμα παλεύει η πολιτισμένη εξουσία, ως εάν σε μια τελευταία κινηματογραφική μάχη, για το δικαίωμά της και για τα σύνορά της. Μια εξουσία με όλες τις ανθρώπινες και εθνικές αδυναμίες της, με όλες τις ιδιαιτερότητές της και με αυτό το παράξενο όνομα "Τζαμαχειρία". Οι σκεπτόμενοι Ευρωπαίοι κοιτάζουν την φλεγόμενη έρημο και εύχονται τη νίκη του Μουαμμάρ Καντάφι. Ιδού το παράδοξο! 

Αχ, ναι! Παραλίγο να ξεχάσω! Αν ενδιαφέρεται ακόμα κανείς, ο ρόλος του αποδιοπομπαίου τράγου σε αυτή την αιματηρή ανατολική οπερέτα ανήκει στον ευέλικτο Νικολά Σαρκοζύ. Και, κατά τη γνώμη των διπλωματικών κύκλων, θα αναγκαστεί να τον αποδεχτεί. Όλοι παίρνουν λεφτά. Πιάστηκε όμως, συγκεκριμένα, ο Νικολά. Και με τέτοιο σκάνδαλο, με τόσα χέρια που είναι ακόμα ζεστά... 

Πάει η γραβάτα!

Kirill Svetitskiy
Thanks Roman Liasko for translation
Game over

Εγγραφή με την αναφορά στήριξη των ανεξάρτητων Λιβύη, να σταματήσει τον πόλεμο!

Мастер позитивных изменений

Дурочка и Отшельник

Originally posted by kir_t34 at Дурочка и Отшельник
В ливийской пустыне цивилизация отбивается от варваров

Кирилл СветицкийGame over
 — Они готовы разорвать этого придурка, — сообщил сегодня нашему источнику в Нью-Йорке высокопоставленный чиновник аппарата Организации Объединённых Наций, имея в виду вовсе не Муаммара Каддафи.

То есть Каддафи они разорвали бы — но это технически невыполнимо, потому что Каддафи нарушает все правила, принятые в современном мире. Муаммар Каддафи не торгует собой и своей страной, его не получается купить и не выходит напугать. Каддафи должен был, согласно принятому в нынешнем однополярном мире протоколу международных отношений, уже давно явиться в Гаагу с верёвкой и мылом, купленными за собственный счёт. Или его должны были продать соратники за 30 счастливых сребренников. Но такие простые и обыденные события почему-то не происходят. И Каддафи отнимает у серьёзных людей время, заставляя их отвлекаться от сладостного процесса запойной глобализации.

По словам ооновского чиновника, несмотря на бодрые заявления, которые "на публику" делают сегодня лидеры стран антиливийской армады, внешнеполитические ведомства государств-участников полагают, что ситуация зашла в тупик. В роли главного виновника, на которого повесят всех собак, выступит вовсе не Барак Обама — слишком велико ещё для партнёров значение фигуры президента США. Покушаться на "Старшего брата" до сих пор страшновато — несмотря на то, что его экономика трещит по швам, и на улицы выходят тысячи озлобленных стремительным свёртыванием социальных программ американских граждан. В ряде штатов даже произошли собственные "оранжевые революции", в ходе которых возмущённые толпы громили правительственные здания. Однако, несмотря на всё это, у США остаётся ещё достаточно инструментов для воздействия как на своих сателлитов, так и на каждого из их лидеров, персонально. Потому на агонизирующего льва никто пока в открытую лаять не решается.

Хотя от идиотизма ситуации многим участникам так задорно начатой пьесы хочется уже даже не лаять, а выть. Что делать дальше с Каддафи, никто не знает. В то, что победа будет достигнута с помощью ракет и бомб, никто не верит — дорогущие ракеты уже почти закончились, а этот бедуин всё никак не приползает на коленях занимать очередь в Гаагский трибунал, где всё на мази. Сухопутной операции бравые союзники боятся, как огня — американцам третьей войны не потянуть из-за нехватки человеческого материала, а европейцы, хотя бы для начала, не могут договориться, кто будет по операции старшим. Не потому не могут, что каждый хочет славы — напротив, никому не охота оказаться крайним. А как воевать без командира? Есть боеспособные спецподразделения, которые реально воюют с ливийской армией, пока обкуренные гастарбайтеры из Египта изображают перед телекамерами "повстанцев". Но эти спецподразделения победить хорошо подготовленную армию Ливии не способны по определению. Они заточены под обучение восставшего народа и манипулирования оным. А восставшего народа нету.

В разговорах высокопоставленных лиц между собой звучат уже шутливые намёки на то, что хорошо бы жахнуть по Ливии ядерным оружием. Но такие шутки никого не веселят, потому что ежели жахнуть, то заказчики процесса спросят: за что боролись? В условиях радиоактивного заражения нефть будет проблематично добывать даже с морских платформ. А о феноменальной природной кладовой пресной воды, которая расположена под территорией Ливии, и вовсе придётся забыть навсегда. В общем, и шкурку попортить нельзя, и в глаз бить не получается.

Очень сильно, оказывается, западные дипломаты обижены на президента России Медведева и разочарованы премьером Путиным. Особенно сильно обижены и разочарованы американцы. Им очень хотелось соскочить, когда стало ясно, что Каддафи не принесёт ни верёвки, не мыла. Очень американцы ждали русского вето в Совбезе — уже были заготовлены гневные публичные речи для телевизора и куплено дорогое шампанское для тихого праздничного междусобойчика. Но у Медведева тоже не хватило духу прямо отвергнуть домогательства "царя зверей", хотя ему намекали на чистую формальность господского рыка. Последняя надежда была на Путина — однако  последний решил не пачкать свои предвыборные одежды в грязной истории и ограничился "личным мнением", высказанным в узком кругу рабочих Воткинского завода.

В корпорации крепко повязанных друг с дружкой заклятых друзей, каковую представляет собой сегодня всемирный политический истеблишмент, желающих на роль крайнего не нашлось. И это, фактически, поставило враскоряку весь современный миропорядок. Всё идёт не по формату. Стало совершенно невозможно работать. Непонятно, на кого и зачем ставить. Долгосрочные прогнозы западных дипломатов угнетают. Они считают, что после последнего всемирного кризиса даже развитые страны уже не могут позволить себе работать только на бомбы и ракеты, которыми можно пулять в Ливию с безопасного расстояния, тупо очищая территорию от населения. Придётся так или иначе сворачиваться.

И весь кошмар этого стыдного процесса заключается в том, что по его окончании, как считают западные дипломаты, на ливийские ресурсы плотно сядут Россия с Китаем. Насчёт Германии есть разные мнения: некоторые дипломаты полагают, что атлантическая солидарность не позволит немцам внаглую воспользоваться бесславным крахом новой "великой армады", и они пожертвуют своим призом за воздержание в отношении резолюции №1973 Совбеза ООН.

Шефа американского госдепартамента Хиллари Клинтон тихо ненавидят. Ненавидят за блестяще организованную информационную войну против Каддафи — эта война до такой степени перевернула представление о реальности с ног на голову у всех  собравшихся с вилками у ливийского пирога, что они сами искренне начали верить в тот бред, который слышали с телеэкранов. И погрузились в виртуальный мир, где они, словно сияющие латами крестоносцы в компьютерной игре, противостояли злобному чёрному монстру из ливийской пустыни. А потом выяснилось, что Хиллари вообще не представляла себе, с кем она имеет дело в лице реального Муаммара Каддафи, хотя для этого много ума было не надо. Оказалось, что Каддафи слеплен не из того теста, которое привыкли плющить не по-женски крепкие руки секретаря госдепа. Оказалось, что ливийского лидера вообще не плющит ни от чего такого, что от чего колбасит всех политических лидеров эпохи вырождающегося постмодернизма. Он не играл в своей пустыне роль экстравагантного чудака. Каддафи на самом деле оказался таким, каким выглядел. И говорил то, что думал и чувствовал. И делал то, о чём говорил. И это было ужасно.

Сказочный сюжет начал трещать по швам, пелена сладкого забытья потихоньку сползала. И вот уже на компьютерных мониторах ужаснувшегося мира не крестоносцы в сияющих доспехах сражаются с монстром, а жадные до нефти и управляемого хаоса злобные гоблины, нервно дёргая джойстиком, пытаются попасть ракетой в благородного пустынного отшельника.

Завидев на горизонте сакраментальную фразу "Game over", высокие дипломатические круги стран-союзниц пытались сначала выставить крайней госпожу Клинтон, но та быстро свалила вину на министра обороны США Роберта Гейтса. Теперь эти двое ежедневно ругаются друг с другом, ажитируя всю вашингтонскую администрацию. И конца этой склоке не видно. В дипломатических кругах женщину-беду теперь иначе чем "этой дурочкой" не называют. Г-жа Клинтон, естественно, вовсе не против: дурочка — это сейчас идеальная политическая роль. С дурочки — какой спрос?

Вся эта дурацкая история когда-нибудь ляжет в основу очередного "Маппет-шоу", а сценарист заработает баснословный гонорар, вообще ничего на выдумывая. И все будут смеяться над придурками, которые по причине тотальной коммерциализации политики в начале XXI века дни оказались на вершинах власти Западной цивилизации. Сегодня же смеяться не хочется вовсе, потому что ракеты и бомбы пуляют по Ливии, попадая в живых людей. Потому что оттуда звонят родные нам украинские врачи, мы ловим их слова в Интернете и каждый раз боимся, что это — последний сеанс связи. Потому что кончается эпоха, когда за человеком было официально признано безусловное право иметь границы: границы своей страны, своего дома, своего тела, сознания и души.

После единогласно, по сути, одобренной Совбезом ООН позорной резолюции №1973 кто угодно получил международно признанное право взорвать чужие границы — хоть глобальной информационной брехнёй в стиле Оруэлла, как в случае с Муаммаром Каддафи, хоть выпущенной с подводной лодки ВМС США по больнице в Триполи ракетой "Томагавк", хоть ножом в подворотне. Никакой существенной разницы теперь ведь нет. Конечно, и раньше врали, крушили границы и пыряли ножиками. Но это было преступлением, которое выбирал себе лично человек. Или персонально для себя выбирала страна. Или группа стран. Теперь же все эти преступления, по гамбургскому счёту, стали высочайше допустимы. Так решил высший совещательный орган планеты, такие ориентиры и настоятельные рекомендации дали всему миру самые сильные и развитые страны.

Странным образом на высшем витке своего развития Западная цивилизация, в которую, нервно сглатывая, так стремится нынешняя Россия, плавно вошла в варварское и архаичное каннибальское состояние. В бытие, где хорошо одетые политкорректные вожди опопсевших племён закусывают сомнительную трапезу модными галстуками. Глядя на это, видимо, и вопреки привычной логике, рвущимся бомбам и узаконенным трендам, сегодня всё больше людей смотрят со странной надеждой в унылую ливийскую пустыню. Туда, где сражается, как будто в киношной последней битве, за своё право и свои человеческие границы цивилизованная власть, обладающая всеми своими человеческими и этническими слабостями, особенностями и странным именем "джамахирия". Думающие европейские люди смотрят в эту горящую пустыню и искренне желают победы Муаммару Каддафи. Вот такой парадокс.

Да, чуть не забыл. Если кому это ещё интересно, роль крайнего в этой кровавой оперетке восточного стиля предложат вёрткому Николя Саркози. И от этой роли, по мнению высших дипломатических кругов, отвертеться будет невозможно. Деньги все берут — но попался конкретно Николя. Да ещё и с таким скандалом и под такое количество горячих рук.

Галстук придётся сдать.


Подпишите Обращение в защиту Ливии, остановите войну!